KOLOROWA zima.

 Wszyscy, którym brakowało w święta "zimowej "atmosfery nie mogą chyba teraz narzekać:) Doczekaliśmy się:). Zimy mroźnej, ale słonecznej, zamieci magicznych i bałwanów puszczających węglowe oczko. Za oknem mamy tak piękny widok, że posiłki spędzam od kilkunastu dni z nosem przy szybie:) Co tu dużo mówić, jest po prostu bajecznie. A tym jednak, których taki nawał bieli przytłacza lub "swędzi":) pokazuję naszą domową i nie tylko domową przestrzeń. Jako dowód na to, iż z powodzeniem można styczeń zamalować:) a sama Pani zima to tak naprawdę bardzo lubi kolory:)

Definitywnie pożegnaliśmy się ze świątecznymi ozdobami. Zostały jedynie w oknach białe śnieżynki idealnie wtapiające się w krajobraz, którym raczy nas ogród. W przeciągu ostatniego tygodnia zawitały tu 2 malutkie śnieżyce - radośnie wirujące płatki śniegu wywołały we mnie dziecięcy wręcz zachwyt. Przed domem prawdziwe zaspy, psy wariują, słońce świecie, sanki mkną:)...no zima kochani, prawdziwa ZIMA:) Na podwórku mamy zapasy w śniegu i  gonitwy w tunelach, za kilka dni zrobimy małe lodowisko. Dopiero będzie się działo:)

 

 Wracając do kolorów. To chyba dla mnie najprzyjemniejszy okres, jeśli chodzi o dekorowanie domu. Za oknem bowiem jeszcze zimowa czystość bieli i pełno słonecznego światła wewnątrz, ale okraszonego feerią barw przywołujących wiosenne dni. Szafirki, różyczki, hiacynty - to ich zasługa. W piątek zasadziłam całe rodzinki do donic i od razu  zrobiło się radośniej. Wszystkim moim psiapsiółkom, które dzwonią  się pożalić że np. mają dołek powtarzam niczym zdarta płyta: kup kwiatki:) i otocz się kolorami. Barwne pastelowe patchworki i pledy, obrus w groszki, ulubione balerinki. Jakie doły dadzą temu radę? Kolorowa zima nie dość, że poprawia nastrój, to jeszcze wygrywa po cichutku werble - na przyjście wiosennych dni.

 

Kulinarnie także wprowadzam powoli zieleń. Wysiane są już kiełki rzodkiewki, lucerny, brokuły i oczywiście rzeżucha. W najbliższym czasie zaś do ogromnych donic wysieję rukolę - moją słabość nad słabości:) Czasami sama już z siebie żartuję, iż rukolę mogłabym nawet dodawać do bigosu.:) I choć Pablo twierdzi, z uporem maniaka,  że smakuje  mu jak zwykłe zielsko( bluźni po prostu) - dla mnie jest nie do zastąpienia. Nawet zwykła kanapka nabiera "manier" gdy położymy nań rukolę:) Kapka octu balsamicznego....i...sprawdźcie sami. A z obiadów na szybko, polecam makaron właśnie z rukolą i serami. Najlepiej ciemny, razowy - typu grube wstążki. Filozofia żadna: gotujemy makaron, w tym czasie w rondelku podgrzewamy kawałeczki serów - np pleśniowego,  typu bree, mozarella. Na talerzu układamy rukolę, na nią makaron, polewamy sosem serowym, dekorujemy kawałkami pomidorów, na to ocet balsamiczny, pieprz - i smacznego! :) Sesja makaronowa króciutka - nader szybko nastąpiła konsumpcja.:)  Sceneria zaś zimowa, bo to danie jak znalazł po mroźnym spacerze. Szybkie, pożywne i naprawdę bardzo smaczne.

No tak...pewnie teraz myślicie, że  tylko spaceruję, sadzę kwiatki i gotuję:):):) Oj, tak dobrze to nie ma:) Poza normalną pracą dodatkowo urzęduję w pracowni nad swoimi "gratami". Słowem,  wyszukuję "biedoki", co to ich nikt już nie chce i poświęcam im "troszkę:)" czasu. Jakiś czas temu za kilkanaście złotych kupiłam lampę. Tzn to, co z niej zostało. No staruch - nie da się ukryć. Ale jak tylko ją zobaczyłam, wiedziałam, że ma potencjał. Wystarczyło ostre czyszczenie,  poskładanie w całość, kilkakrotne malowanie, a w końcu patynowanie. I........MAM NOWY wiszący ŚWIECZNIK:) O niebanalnej, pięknej barwie, którą nazywam szampańską ( matowe srebro złagodzone jasną złotą nutą). O delikatnym kształcie i czarodziejskich zdolnościach. Jako cześci składowej do tego świecznika użyłam tacy,  która to wpuszcza wieczorami przez swoje żłobienia  migocące światło świec. Można się gapić i gapić i gapić - pełne odprężenie gwarantowane. No i świetny wizualnie efekt:)  Ale najpierw występy dzienne: 

 

Często, gdy pracuję nad takimi właśnie "śmieciami",  nachodzi mnie refleksja...Czy czasami zbyt łatwo nie rezygnujemy.  Z rzeczy.. z walki... z ludzi? Owszem, żyjemy w czasach, w których się biegnie a nie idzie. Ale czy zbyt szybka rezygnacja tudzież wyrzucenie bez zastanowienia "tego co było", nie jest tak naprawdę naszą ludzką porażką? Konsumpcyjny tryb życia zaczyna się przenosić dosłownie na każde sfery bytu. Łatwo jest zrezygnować z małżeństwa czy związku, z przyjaźni,  łatwo jest nie walczyc - bo wszyscy dookoła tak robią. Od małego nasze dzieci sa uczone ASERTWNOŚCI, która sama w sobie nie niesie złych idei, jedynie niektórzy nauczyciele lub my - rodzice, mylimy ją z egoizmem i tego ostatniego właśnie uczymy.  "Lepszy model" zastępuje więc starszy, starszy ląduje na smietniku - byleby do przodu, bez oglądania się za siebie i analizowania. Moi znajomi pytają mnie wielokrotnie czemu "ratuję" owe stare rzeczy, przecież nie muszę.  Ba - by to robić poświęcam swoje wolne, tak rzadkie chwile. 

Fakt, nie muszę. Ale, po pierwsze sprawia mi to wielką frajdę. Po drugie...chyba właśnie w ramach wewnętrznego buntu na otaczajacą mnie zbyt łatwą rezygnację. Po trzecie wreszcie - ratuję starocia , bo jak widać na powyższych obrazkach można z nich wyczarować cuda, a chyba każdy lubi być choć przez chwilkę czarodziejem:):) Ja tam lubię:)

 

Pożegnam się dziś z Wami obietnicą wiosennych inspiracji w następnym poście. Powolutku szykuję propozycje np. dekoracji na świąteczne stoły. A wszystko w radosnych barwach. Urodziłam się pierwszego dnia wiosny:) To zobowiązuje:) A moje tegoroczne wiosenne akcenty będą śmiały sie turkusem i jasną zielenią. No dobrze - inne kolorki też sie pojawią:), ale zaczniemy na pewno od turkusów.

 Już na zakończenie - tradycyjnie, życzę Wam wszystkim udanego tygodnia,:) Skrzypiącego śniegu pod butami, słońca na niebie i tylko dobrych nastrojów. No i powodzenia w szukaniu gratów do ratowania:)- wszystkim gratowym czarodziejom ratownikom. Po prostu wysyłam Wam moi wierni podczytywacze -  czółnowe, zimowe serdeczności:)  Do usłyszenia.